Reymont urodził się 7 maja 1867r. we wsi Kobiele Wielkie k.Radomska, w rodzinie wiejskiego organisty.Z metryki chrztu przyszłego autora „Chłopów” wynika, że nazywał się Stanisław Władysław Rejment.  W czasie debiutu - około 1888 roku zmienił nazwisko, bowiem od 1889 roku podpisywał listy jako Władysław Stanisław Reymont (co miało w zaborze rosyjskim asekurować od kłopotów z powodu wydania w Galicji utworu, który nie mógł się ukazać pod cenzurą carską. Kazimierz Wyka, entuzjasta jego twórczości, sądzi, że korekta mogła mieć na celu także zatarcie skojarzeń ze słowem rejmentować, w gwarach polskich znaczącym tyle, co przeklinać). Jego ojciec, Józef Reyment, człowiek oczytany, posiadał wykształcenie muzyczne i w miejscowej parafii pełnił obowiązki organisty, a także prowadził księgi stanu cywilnego i korespondencję proboszcza z władzami rosyjskimi. Matka, Antonina z Kupczyńskich, była obdarzona darem barwnej narracji. Miała pochodzenie szlacheckie - wywodziła się ze zubożałej szlachty krakowskiej; w latach dojrzałych pisarz fakt ten często podkreślał. Rodzice chcieli, aby został księdzem. Odmówił uczęszczania do szkół, często zmieniał zawody, miejsca zamieszkania, dużo podróżował po Polsce i Europie. W latach 1880-1884 uczył się zawodu krawieckiego w Warszawie, został czeladnikiem. W okresie 1884-1887 był aktorem w wędrownych grupach teatralnych, następnie (1888-1893) dzięki protekcji ojca znalazł pracę jako dróżnik w Rogowie na Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. W 1893 r. przeniósł się do Warszawy i odtąd utrzymywał się z twórczości literackiej. W 1900 r. Reymont uległ wypadkowi kolejowemu. Trafił do szpitala z dwoma złamanymi żebrami, jednak w raporcie lekarskim napisano, że pisarz ma 12 złamanych żeber oraz "inne kontuzje ciała i nie wiadomo, czy będzie nadal zdolny do pracy umysłowej". Notatkę szpitalną sfałszował dr Jan Roch Raum. Wysokie odszkodowanie w wysokości 38 500 rubli (taka suma pozwalała wówczas na zakup kilkunastu warszawskich kamienic) pomogło mu zdobyć niezależność finansową. W 1902 r. ożenił się z Aurelią Szabłowską, z która wyjechał na rok do Bretanii. W 1920 r. zakupił majątek Kołaczowo k. Wrześni. Zmarł w Warszawie(1925r.), gdzie został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim, a serce wmurowano w filarze kościoła pw. Św. Krzyża.

      „Wigilia Bożego Narodzenia” (1892) - nowela
      „Pielgrzymka do Jasnej Góry” (1894) - reportaż
      „Komediantka” (1896) - powieść
      „Fermenty” (1897) - powieść
      „Ziemia obiecana” (1899) - powieść
      „Chłopi” (1902 - 1909) - powieść
      „Marzyciel” (1910) - powieść
      „Wampir” (1911) - powieść
      „Rok 1794” (1914-1918) - trylogia historyczna
      „Z ziemi chełmskiej” (1909) - reportaż  

W roku 1924 spotkało Reymonta zaszczytne wyróżnienie: otrzymał literacką Nagrodę Nobla, do której prócz niego kandydowali pisarze takiej miary, jak Tomasz Mann, Sigrid Undset, Tomasz Hardy, czy Maksym Gorki (po raz pierwszy kandydaturę Reymonta do tej nagrody wysunięto już wcześniej w roku 1918). Polska opinia publiczna liczyła na wyróżnienie Żeromskiego, ale i nagrodzenie twórcy Chłopów poczytała za decyzję trafną. Laureat wskutek choroby serca nie przyjechał na uroczystość do Szwecji. Dyplom i czek na 116 718 koron szwedzkich przesłano mu do Francji.

Dyplom noblowski Władysława Stanisława Reymonta.

Materiały do strony zgromadzili i opracowali uczniowie:
Katarzyna Chiczewska, Jacek Jaworucki, Karol Bujalski.